Cykl "Wisielcy"
XY ankamierzejewska
Malarstwo XY ankimierzejewskiej to siła: rysunku, koloru, formatu. Trudno jej prac nie rozpoznać pośród tysiąca innych. I trudno jest przejść obok nich obojętnie. XY nie upiększa i nie „osładza” rzeczywistości. Maluje szybko, celnie, ostro. „Męsko” (to dlatego do artystycznego pseudonimu wprowadziła XY – oznaczenie męskiej pary chromosomów), chce być malarzem, nie – malującą „kobieco” (czyt. „niepoważnie”) malarką. Pędzlem, sprayem, rysuje po płótnie ołówkiem. Motywy kadruje „filmowo”, pokazuje fragmenty, nie zawsze te najbardziej atrakcyjne, ale trafnie określające istotę tego, co jest tematem. Czasem jakby podglądała - pospiesznie, migawkowo. To, czego nie widzimy bezpośrednio – dopowiada tytułem. Choć i ten, na początku może się wydawać „obok” przedstawienia, to po chwili ujawnia silny z nim związek.
Wczesne obrazy XY ankimierzejewskiej dotyczyły życia, relacji międzyludzkich, emocji. Malowała sytuacje, sceny codzienne: na placu zabaw, na ulicy, w kawiarni.. Potem pojawiły się pojedyncze motywy układane w serie: maszyny, baby, ciastka, psy, czaszki. Te pierwsze –„ mięsne”, konkretne, potem – już bardziej szkicowe. Są jeszcze obrazy, do których XY dodaje tekst: swoje nazwisko, zdania, pytania, cytaty… Coraz oszczędniej traktuje powierzchnię płótna: zostawia niezamalowane partie, wprowadza rysunek, ogranicza kolorystykę. Do czerni, bieli, szarości z pojedynczymi plamami koloru: żółci, różu, czerwieni… Jakby dążyła do esencji, istoty przekazu. Pokazać to, co najważniejsze, głośno, wyraźnie, bez zbędnych ozdobników.
